نقش معاد در مسائل نظامی

قرآن مىفرمايد: گروهى از بنى اسرائيل نزد يكى از پيامبران خود آمده و گفتند: ما بنا داريم در راه خدا با متجاوز ستمگر بجنگيم، ليكن نياز به يك فرمانده لايق داريم، پيامبر فرمود: من فكر نمى كنم كه شما مرد جنگ باشيد، آنان گفتند: با اين همه ستمى كه از متجاوز مىكشيم حتماً آماده جنگ در راه خدا هستيم. پيامبر گفت: خداوند طالوت را كه فردى شايسته و نيرومند و آشنا به مسائل رزمى است، به عنوان فرمانده شما معرّفى مىكند.

آنگاه مردم در برابر اين وعده و فرمان پيامبر، به چند دسته تقسيم شدند:

گروهى از داوطلبان جبهه و جنگ بعد از شعارهاى زياد همين كه فرمان جنگ صادر شد در همان مرحله ى اوّل نافرمانى كرده و فرار نمودند.

گروهى ديگر فقر مالى فرمانده را بهانه قرار داده و از رفتن به جبهه سرباز زدند.

گروه ديگر با اينكه قول داده بودند كه در آزمايشى كه خداوند از آنها مىگيرد استقامت كنند، امّا بى صبرى كرده و مردود شدند.(81)

گروه ديگرى گرچه به هنگام صدور فرمان جنگ نترسيدند، امّا همين كه لشكر قدرتمند دشمن را ديدند خود را باخته و گفتند: ما امروز طاقت مبارزه نداريم.

تنها يك دسته كوچكى كه ايمان به معاد داشتند با شعار:كَم مِن فِئَةٍ قَليلَة غَلَبت فِئَةً كثيرةً باِذنِ اللّه (82) يعنى چه بسا گروه كمى كه بر گروه زياد به اذن خدا پيروز مىشوند، به دشمن حمله كرده ودشمن را از پاى در آوردند.

در اين ماجرا (كه به نام داستان طالوت و جالوت در سوره بقره آيات 249 تا 251 مطرح شده)، رمز پيروزى و پايدارى در جبهه و جنگ را ايمان به معاد دانسته است، زيرا مىفرمايد: قَالَ الَّذِينَ يَظنُّونَ اءنّهُم مُلاقوا اللّه (83) يعنى كسانى كه ايمان به ملاقات خدا و روز قيامت داشتند گفتند: پيروزى مربوط به جمعيّت زياد يا كم نيست، بايد به دشمن حمله كنيم و به وظيفه الهى خود عمل كنيم كه خداوند با صابران است.

آرى، تلاش و روحيّه رزم آورى رزمنده، وابستگى كامل به نوع ديد و جهان بينى او دارد، رزمنده اى كه آينده خود را زندگى ابدى و بهشت جاودان و همسايگى رسول خدا و اولياى الهى مىداند، با رزمنده اى كه قتل خود را نابودى و پوچى مىداند قابل مقايسه نيست.

قرآن نسبت به كسانى كه در رفتن به جبهه سستى نشان مىدهند و به لذّات دنيوى دلبسته اند مىفرمايد: اءرَضيتُم بالحَياة الدّنيا من الا خرة (84) آيا به جاى آخرت به دنيا راضى شديد؟!